Аналитика
Пред да стане име што сака да им конкурира на „Најк“ и „Адидас“, „Анта“ почна како приказна за еден тинејџер, неколку стотици пара чевли и Кина која штотуку се отвораше кон пазарната економија. Кон крајот на осумдесеттите, Динг Шижонг, ученик што го напуштил средното училиште, заминал во Пекинг со 600 пара обувки направени во фабрика на роднина. Тоа не било само обид за заработка, туку почеток на бизнис што три децении подоцна ќе стане еден од најамбициозните кинески брендови во светот на спортската облека.
Од тие први продажби, Динг ја финансирал својата работилница за производство на обувки за други компании. Во тоа време, илјадници нови претприемачи ја користеле трансформацијата на кинеската економија, но малкумина имале план толку голем како неговиот. Денес, „Анта“ е гигант со повеќе од 10.000 продавници во Кина, со меѓународни брендови како „Арк’терикс“, „Саломон“ и „Вилсон“ во своето портфолио, а неодамна купи и удел во „Пума“.
Амбицијата на компанијата најдобро ја опиша самиот Динг уште во 2005 година: „Не сакаме да бидеме Најк на Кина, туку Анта на светот“.
Корените на овој подем се во Џинџијанг, град во провинцијата Фуџијан, кој од земјоделска област прерасна во една од најголемите светски бази за производство на обувки. Таму се создадоа индустриски кластери во кои на мал простор работеа фабрики за ѓонови, врвки, ткаенини, логистика и финална изработка. Токму таа концентрација ѝ овозможи на „Анта“ брзо да учи, евтино да произведува и постепено да изгради сопствен бренд.
Кина во тие години не доби само приходи од странските нарачки, туку и знаење. Локалните фабрики, работејќи за глобални компании, научија како да произведуваат побрзо, поквалитетно и поконзистентно. „Анта“ ја искористи таа школа подобро од многу други: прво произведуваше за други, потоа изгради сопствена дистрибутивна мрежа низ Кина, а потоа почна да се позиционира како бренд.
Во 2007 година компанијата излезе на берзата во Хонг Конг и собра околу 450 милиони долари, што тогаш беше рекорд за кинеска спортска компанија. Потоа следеше стратегијата што ја одвои од типичниот кинески производител: наместо да се обиде само со еден бренд да го освои светот, „Анта“ почна да купува веќе познати имиња.
Прво ги презеде правата за „Фила“ во Кина, а потоа во 2019 година купи контролен удел во „Амер Спортс“, со што дојде до брендови како „Арк’терикс“ и „Саломон“. Во нејзината орбита е и „Вилсон“, познат по тениските рекети и топките што се користат во НБА. Оваа година компанијата купи и 29 проценти од „Пума“, со намера да му помогне на германскиот бренд да расте на кинескиот пазар.
Таквата стратегија ѝ овозможува на „Анта“ полесно да влезе на западните пазари, каде што кинеските брендови често се соочуваат со предрасуди дека се евтини или недоволно квалитетни. Наместо директно да го наметнува своето име, компанијата користи познати западни брендови како мост до купувачите.
Но, глобалниот успех не се гради само со фабрики и аквизиции. Потребни се и спортски ѕвезди. „Анта“ веќе соработува со имиња како Клеј Томпсон, Кајри Ирвинг и Ајлин Гу, но сè уште нема договор од типот што „Најк“ го имаше со Мајкл Џордан, потег што може да создаде цела култура околу брендот.
Во февруари, „Анта“ го отвори својот прв американски продажен објект во Беверли Хилс, симболичен чекор од кинеските производствени хали кон најпрестижните западни пазари. Тоа доаѓа во време кога „Најк“ и „Адидас“ се соочуваат со предизвици, од послаба побарувачка во Кина до притисок од царини и промени во потрошувачките навики.
Сепак, патот нема да биде лесен. Да се биде кинески бренд во време на затегнати односи меѓу Пекинг и Западот носи политички и имиџ-ризици. А за да стане вистински глобален играч, „Анта“ ќе треба да покаже дека не е само ефикасен производител, туку бренд со идентитет што може да привлече купувачи од Лос Анџелес до Лондон.
Компанијата признава дека има уште многу работа, но нејзината приказна веќе покажува како се промени кинеската индустрија. Некогаш фабрика за туѓи брендови, денес Кина создава компании што сакаат да им конкурираат на истите тие брендови.
