Аналитика
Проектот Силика, речиси деценискиот проект на Мајкрософт за кодирање дигитални податоци во стакло, штотуку постигна значаен пробив во однос на употребените материјали.
Помина доста време откако се пишуваше за Проектот Силика, кој првпат се појави на воведниот настан на Microsoft Ignite 2017 за идните технологии за складирање. Во 2019 година беше објавено дека Мајкрософт и Ворнер Брос соработувале за складирање и преземање на целиот филм на Кристофер Рив Супермен од 1978 година на парче стакло приближно со големина на подметач за пијалоци, 75 x 75 на 2 мм (околу 3 × 3 × 0,08 инчи).
СКЛАДИРАЊЕ ПОДАТОЦИ ЗА 10 ИЛЈАДИ ГОДИНИ
Целата иницијатива беше водена од облачната гранка на компанијата Azure, која наместо да наоѓа начини за складирање на класични филмови (Супермен сега може да се смета за класик, нели?), бараше технологии за складирање со ниска цена и ниска потрошувачка на енергија за своите центри за податоци. Може да се каже дека во седумте години од тогаш таа потреба само станала поакутна, па затоа е добро да се види дека тимот направил пробив во однос на употребените материјали.
Проблемот со Проектот Силика беше тоа што не успеваше да постигне ниска цена со тоа што се потпираше на скап стопен силициум. Ова сега се промени целосно, а тимот објави труд во Nature во кој се вели дека успеал да го реплицира процесот користејќи обично боросиликатно стакло. И да, тоа е истата материја што се користи во кујнските садови за готвење и вратите од рерната. Иднината на складирањето е Pyrex®, во основа.
„Овој напредок се справува со клучните пречки за комерцијализација: цената и достапноста на медиумите за складирање“, вели Microsoft во соопштението. „Ја отклучивме науката за паралелно пишување со голема брзина и развивме техника што овозможува тестови за забрзано стареење на напишаното стакло, што сугерира дека податоците би можеле да останат недопрени најмалку 10.000 години.“
Основната технологија останува иста: употреба на фемтосекундни ласерски импулси за складирање информации во мали деформации наречени воксели во парче стакло. Стотици слоеви на податоци можат да се складираат во стакло тенко само 2 мм, како и со претходните методи, но има некои важни подобрувања. Оптичкиот читач за стаклото сега има потреба од само една камера, а не три или четири, што ги намалува трошоците и големината. Покрај тоа, уредите за пишување бараат помалку делови, што ги прави полесни за производство и калибрирање и им овозможува побрзо кодирање на податоци.
Кога можеме да очекуваме да видиме складирање базирано на стакло на нашите десктоп компјутери? Не засега. Како и предизвикот да се стави целата таа опрема во нешто што може да се пакува и продава, додека плочите се зголемија во големина (Ars Technica известува дека сега се 12 см квадратни) и можат да соберат до 4,84 TB, брзината на пишување останува мала на 66 mb/s, иако новите паралелни напредоци во пишувањето можат да ја зголемат таа брзина. Плус, се чини дека сè уште не е изработена деловна основа за да се оди понатаму.
„Фазата на истражување сега е завршена и ние продолжуваме да ги разгледуваме научените работи од Проектот Силика додека ја истражуваме тековната потреба за одржливо, долгорочно зачувување на дигиталните информации“, пишува Мајкрософт. „Го додадовме овој труд во нашите објавени дела за да можат другите да градат врз нив.“
Значи, иако останува уникатен – единственото долгорочно складирање кое не бара енергија за одржување на интегритетот на податоците со милениуми што можеме да го замислиме е резбањето камен, а ова може да содржи многу повеќе информации од тоа – останува повеќе куриозитет од сè друго. Тоа може да се промени, но додека светските технолошки компании се зафатени со вложување на своите ресурси во златната треска на вештачката интелигенција, малку е веројатно дека ќе биде приоритет во кое било време во блиска иднина.
(Фото: Microsoft Unlocked)
