Аналитика
Станица на лондонското метро, која некогаш беше мачена од постојани поплави, сега останува сува благодарение на некои неодамнешни пристигнувања во соседството: дабрите.
Осум дабри во западен Лондон помогнаа да се постигне она што конвенционалните одбранбени системи за поплави се мачеа да го постигнат со децении. Нивните брани кај Парадајс Филдс во Илинг го забавија протокот на дождовни води, помогнаа во изградбата на мочуришен сунѓер и ја одржаа станицата Гринфорд склона кон поплави и блиските улици суви за време на обилни дождови, според извештаите за проектот и локалните извештаи.
Тоа може да звучи како чудна приказна за дивиот свет, но е и приказна за инфраструктурата. За жителите, поплавите не се апстрактни. Тоа се влажни ходници, сообраќајни метежи, пропуштени возови и секојдневната збрка од обидот да се стигне до работа или училиште кога патот надвор е под вода.
Станицата на метрото Гринфорд и околните улици во општината Илинг во Лондон редовно доживуваа поплави за време на поројни дождови, до тој степен што службениците размислуваа за создавање вештачки резервоар за ублажување на ситуацијата. Парадајс Филдс е ниско место од 24,7 хектари во близина на Хорсенден Хил, при што водата тече низ областа преку Костонс Брук. Пред да пристигнат дабарите, областа покрај станицата Гринфорд веќе беше позната по поплави за време на обилни дождови, а советот разгледа скапи инженерски работи за справување со тоа.
Овие планови беа откажани кога локалните конзерватори предложија внатре повторно да се воведат дабрите, кои изумреа во Велика Британија пред околу 400 години поради прекумерен лов.
Проектот за дабри од Илинг пресели семејство од пет диви дабри во областа од 24 хектари позната како Парадајс Филдс во 2023 година. Животните оттогаш ја трансформираа областа во природно мочуриште, а станицата Гринфилд престана да поплавува како резултат на тоа.
„Сè низводно е многу позаштитено од поплави отколку што беше порано, сè затоа што сакаат да ја задржат таа вода за да имаат доволно вода за пливање и да се чувствуваат безбедно“, изјави Шениз Мустафа од Проектот за дабари од Илинг за CBC News.
Истражувачите велат дека во колонијата сега има најмалку осум дабари.
Дабрите не градат брани за патниците. Тие ги градат затоа што длабоката вода ги штити нивните колиби и им дава безбедно место за пливање, криење и движење. Но, со натрупување гранки, кал и вегетација, тие исто така создаваат базени што го задржуваат истекувањето и ја пуштаат водата да поминува низ пределот побавно.
Помалку од една година по пуштањето, дабарите изградиле најмалку пет брани. Службеникот за урбани дабри, Сениз Мустафа, рече дека браните го забавиле протокот на вода низводно и помогнале паркот да се претвори во природен сунѓер, додека жителите биле „толку среќни“ што ја виделе промената.
Шон Меккормак, ветеринар, конзерватор на дивиот свет и лидер на проектот во Проектот „Дабри од Илинг“, рече дека дабарите се покажале популарни и кај локалното население, кое често може да се најде како ја посетува областа само за да ги набљудува животните.
„Тука покажуваме дека всушност не е толку дива идеја да се живее покрај дабри“, изјави тој за CNN.
Дабрите исто така помагаат да се соберат пари за проектот, а Мустафа води „сафари со дабри“ неколку пати неделно. Турите, кои чинат околу 37 долари по лице, често се распродадени.
(Фото: Bouke ten Cate – Own work, CC BY 4.0)
