Аналитика
По повеќе од еден век во кој лавот беше тивок, но упорен сведок на бугарската историја, Бугарија ја затвори една долга монетарна епоха и отвори нова страница со звук на огномет и сјај на нови евромонети. Во централната банка беа изложени првите кованици со бугарски симболи, а во воздухот се мешаа возбуда, надеж и страв – емоции типични за земја што прави голем цивилизациски чекор.
Со официјалното воведување на еврото, Бугарија стана 21-та членка на еврозоната и дел од монетарен клуб што опфаќа над 350 милиони луѓе. За земја која често се опишува како најсиромашна во Европска Унија, овој потег е симболичен и практичен обид да се забрза приклучувањето кон европското јадро, иако на ред чекаа и поголеми и побогати држави како Полска, Чешка и Унгарија.
Кај младите, урбани и претприемачки ориентирани Бугари, еврото се доживува како логичен завршеток на патот што започна со членството во НАТО и ЕУ, продолжи со влезот во Шенген и сега кулминира со заедничката валута. За нив, новите банкноти и монети ветуваат поедноставни патувања, поевтини трансакции и поголема привлечност за странски инвестиции. За постарите и порурални заедници, пак, замената на левот, валута што постои од 1881 година, буди чувство на загуба и страв дека нешто длабоко национално се лизга од рацете.
Иако левот одамна беше цврсто врзан за европските валути, прво за германската марка, а потоа и за еврото, психолошката тежина на промената е голема. Анкетите покажуваат речиси рамномерна поделба на јавното мислење, а политичката нестабилност дополнително ја усложнува сликата. Коалициската влада на премиерот Росен Жељазков падна по гласање за доверба во декември, по масовни протести против буџетот, а земјата влегува во уште еден изборен циклус по серија од седум избори за само четири години.
Во оваа напната атмосфера, гласовите од секојдневието се поделени. Некои мали бизниси стравуваат дека инфлацијата и заокружувањето на цените ќе им ги одвратат клиентите, додека други гледаат во еврото чисто техничка промена, бидејќи скапите купувања и онака со години се пресметуваат во европска валута. Милјоните Бугари што живеат и работат во странство одамна испраќаат пари дома во евра, што за многумина ја прави транзицијата помалку драматична отколку што изгледа на прв поглед.
Државата се обидува да ги смири стравувањата со строги регулативи за заштита на потрошувачите и со обврска цените да се прикажуваат во двете валути. Симболиката, исто така, игра важна улога. Новите евромонети носат длабоко вкоренети национални мотиви: Свети Иван Рилски, Пајсиј Хилендарски и јавачот на Мадара, како порака дека монетарната интеграција не мора да значи губење на идентитетот.
Прашањето што лебди над целата земја е дали Бугарија ќе го следи примерот на балтичките држави, кои со воведувањето на еврото спроведоа реформи, ја поедноставија администрацијата и го забрзаа растот, или ќе западне во сценарио налик на италијанското, со години на бавна економија и стагнација. Одговорот нема да дојде преку ноќ. Но јасно е дека оваа монетарна промена е најголемата пресвртница за Бугарија од нејзиното приклучување кон ЕУ во 2007 година – чекор што истовремено носи надеж, ризик и чувство дека земјата конечно, со сите свои противречности, стои на прагот на една подлабока европска приказна.
(Фото: Unsplash)
